ressursar

Treng vi å snakke meir om nåden? «Vi kan ikkje berre fokusere på dei mjuke og behagelege sidene ved den kristne trua» seier nokon. Ein kan til og med høyre at manglande Kristuslikskap og teikn av etterfølging tyder på at det er for mykje fokus på nåden. Men er det verkeleg sant? Er dette frukt som kjem frå overdrive nåde-fokus? Sanninga er nok nærmare at vi nøyer oss med ein bleik kopi av nåden, anten den er prega av sjølvdisiplin og eigenkraft eller unnskyldningar og komfort.

Ordet nåde har ein heilt sentral plass i det nye testamentet og er brukt heile 122 gonger. Det er brukt for å forklare essensen av kva Jesus kom for å gi oss (Joh 1,16-17) og er hovudordet Paulus bruker for å formidle evangeliet (Ef 2,8-10). Nåde inneheldt tilgjeving, men òg kraft til å leve (2. Kor 12,9). Ja, nåde er faktisk noko så djupt og altomfattande at den kan definere heile oss (1. Kor 15,10).

Vi trur vi forstår og kjenner nåden. Men sann openberring av nåden fører til ny forståing av kven Gud er, ny forståing av kven vi sjølv er og eit liv prega av vennskapet med Jesus. Den formidlar tilgiving og djup aksept, eit gjenoppretta sjølvbilete og blir ei drivkraft for det gode i liva våre. Vi treng å kjenne nåden meir enn nokon gong!

Mange av oss føler at ein har ei ok forståing av kven Jesus er. Han gjekk tross alt rundt på same klode som oss, var svolten, glad, redd og sliten etc. For dei fleste har ein òg eit konsept av kven Gud Fader – eller Far i Himmelen – er. Vi ser kanskje for oss ein gammal mann som sit på ei trone ein plass oppe i himmelen. Jesus kalla han jo for «Far», og fedrar har vi alle ein slags kjennskap til. Den Heilage Ande derimot er meir «tricky».

Vi veit gjerne at Anden blei gitt på Pinsedag, at Jesus sa at det beste for oss er at Han går bort, slik at Han kan sende Anden til oss (Joh. 16,7) og at Anden på eit vis er hos oss og i oss (Joh. 14,17). Men kven er eigentleg Den Heilage Ande? Kva forskjell utgjer det at Han er i oss og hos oss? Og kva kan Anden gi oss? Ofte er spørsmåla mange og svara meir diffuse.

Heldigvis seier Bibelen, og særleg det Nye Testamentet, ein heil masse om Anden. Bilete som teiknast er ei personleg kraft – eller meir presist; eit Gudsnærvær – som vil fylle våre liv, våre fellesskap og vår verd, og forvandle oss frå innsida og ut. Og ikkje minst; som løfter fram og herleggjer Jesus for oss.
Vi treng alt Den Heilage Ande er og vil gi oss, og er så privilegerte som får ha Anden hos oss.

Apostelgjerningane er fortsettinga på forteljinga om Jesus, skreve av Lukas – forfattaren av Lukas evangelium. Det er kraft i fortellinga om korleis Guds Ords sprette seg gjennom dei første disiplane. Aller tydlegast viser boka korleis Den Heilage Ande er til stades, leier, fyller og driv disiplane slik at dei går frå å vere redde og forvirra, til å vere frimodige vitne som går frå Jerusalem og utover mot verdas ende. Boka kunne like godt ha blitt kalla Andens gjerningar.

Apostelgjerningane vektlegg oppdraget og røyrsla vi er med på, livet i Anden, disippelskapet og forkynninga av Ordet på ein levende og inspirerande, samt utfordrande måte. Dette treng vi å bli «smitta» av. Vår bøn er at Anden skal virke på oss, fylle oss med ny tru, ny kraft og ny iver etter å delta i det Jesus gjer no.

Vi kristne trur på ein Gud som er nær, ein som vi kan kjenne, ein som forstår oss og som vi kan komme til akkurat der vi er. Og det er sant! Alt dette kan likevel føre til at vi drar Gud ned på vårt nivå – at vi tenker at han er som oss. Sjølv om det er mykje godt, sant og vakkert i vår verd og i oss menneske – er det òg mykje som er vondt, brote og øydelagt. Vi treng noko betre, noka utanfor oss sjølv og verden vi er ein del av, noko positivt annleis.

Her møter Gud oss som Heilag. Annleis. Større enn vi kan fatte. Vakrare enn noko vi har sett. Han har tankar langt høgare enn våre tankar og vegar heilt andre enn våre. Gjennom serien ønsker vi å sjå meir av denne sida av Gud  – slik at vår respons blir beundring, ærefrykt og ein djupare kjærleik. Vi trenger at Han får være Gud – og vi får være menneske.

Vår kultur er prega av høgt tempo, høge forventningar, høge krav. Det er mange moglegheiter, mange val, mange ulike røyster.

Akkurat det har vi høyrt før. Men kva gjer det med oss? Nokre gonger kjenner vi oss overmanna og veit ikkje korleis vi kan komme oss vidare. Vi kan kjenne oss låste fast og som framande midt i det livet vi kallar vårt.

Vi blir så lett drivne frå skanse til skanse, mistar kontrollen på eigen kvardag og kjenner for at kjensla av å vere offer kjem snikande. Denne serien handlar om nokre av desse livskjenslene som gjer at mange kristne erfarer stillstand og lite utvikling i sitt trusliv.

Serien er basert på same tematikk, uforma av Vegard Tennebø i Normisjon.

Å vere i eksil er den fortvilande opplevinga av å vere vekke frå det som var ein trygg stad å høyre til. Det er følelsen av å vere annleis og framand i miljøet du lever i, og mangle den tryggleiken og stabili-teten ein heim og ein heimstad gir.

I bortføringa frå heimlandet til eit liv i eksil i eit framandt land, kan det synast som Israelsfolket har to val: Enten skjerme og distansere seg og lage eit parallellsamfunn, eller miste sin eigenart og bli lik folket dei vart ført til. Men Gud utfordrar dei på ein tredje veg. Ein veg som inneber positiv involvering i samfunnet og samtidig utfordrar dei på å vere annleis.

Sjølv om det er relativt stor aksept for kristen tru i vesten samanlikna med andre stader i verda, er erfaringa av å vere heimanfrå likevel noko kristne i aukande grad kan kjenne på kroppen. Dette kan vere i alt frå større kulturelle forskjellar synleggjort av ting som kommentarar og livsstilsval, kampsaker og haldningar, til ei oppleving av avvising og marginaliser-ing av det ein står for og er.

Korleis kan vi forstå oss sjølv, og leve konstruktivt i ei slik tid? Korleis kan vi ære Gud og følgje han, utan å bygge unødvendige barrierar og skape avstand til kulturen og menneska i vår tid? Korleis kan vi slå røter og vere ei positiv kraft i samfunnet, sjølv om dette ikkje er vår eigentlege heim?